آیتالله شیخ احمد اهری و استفاده از ثروت ثروتمندان به نفع فقرا
آیتالله اهری یکی از عالمان برجسته آذربایجان است، شخصیتی که از ثروت ثروتمندان منطقه به نفع بهبود زندگی فقرا استفاده...
به گزارش اهروصال، آیت الله شیخ احمد اهری از جمله شخصیتهای بارز مجاهد علمی و عملی است که کمتر به ایشان پرداخته شده است.
او در سال ۱۳۰۵ هجری قمری در شهرستان اهر به دنیا آمد.
در آن زمان شهر اهر با آنکه وسعت و آبادی امروز را نداشت؛ اما شهری عالم خیز بود و مکاتب بزرگ درسی در آنجا دایر میشد؛ مکتبهایی مانند مکتب «ملا جلیل» و «ملا فرج» که آوازه آنها در منطقه آذربایجان پیچیده بود و بعدها به مدارس علمی و دینی تبدیل شد.
احمد در زادگاهش دروس مقدماتی را فرا گرفت و آنگاه در سن ۲۲ سالگی، اهر را به مقصد تبریز ترک گفت.
شیخ احمد اهری ۱۱ سال نیز در حوزه علمیه تبریز به تحصیل پرداخت و از استادان مشهور آن زمان مانند آقا شیخ عبد الرحیم کلبری، آقا سید ابوالحسن انگجی و آقا میرزا علی اکبر اهری بهره برد.
شیخ احمد ۳۳ ساله شده بود که تصمیم گرفت تا به نجف اشرف مهاجرت کند و آرزوی خود درباره تحصیل در آن مرکز بزرگ علمی را هم تحقق بخشد. آن مقطع، دورهای بسیار پُربار و پر رونق برای حوزه علمیه نجف اشرف بود و شیخ احمد موفق شد تا از محضر بزرگانی مانند آیات شیخ الشریعه اصفهانی، میرزا محمدحسین نائینی، میرزا علی شیرازی، آقا ضیاءالدین عراقی، آقا شیخ محمدحسین غروی اصفهانی و آقا سید ابوالحسن اصفهانی کسب فیض کند.
اقامت وی در نجف، بیش از سه دهه به طول انجامید و وی در این مدت، علاوه بر تحصیل، به تدریس هم مشغول شد و به عنوان استاد رسمی حوزه علمیه نجف شناخته میشد.
حاصل این سالها، تربیت شاگردان فراوانی بود که هریک بعدها منشأ خیر و برکت شدند و از آن جمله میتوان به این افراد اشاره کرد:
سید مصطفی مولانا، میرزا احمد سرایی، شیخ محمد غروی قزوینی، میرزا کاظم تبریزی، سید علی میرغفاری، شیخ عیسی اهری، شیخ محمد کاشفی، شیخ عمران علیزاده تبریزی، میرزا احمد زنجانی، میرزا علی اکبر قاری تبریزی، شیخ رضا توحیدی تبریزی و میرزا محمود انصاری تبریزی.
سید علی میرغفاری، یکی از شاگردان وی درباره زندگی ساده آیت الله اهری در نجف اشرف میگوید:
«خدمت مرحوم اهری که در نجف اشرف تحصیل میکردم، چند مرتبه خواستم که در منزلش ملاقاتی کنیم؛ ولی امتناع میفرمودند، اصرار هم فایدهای نداشت. به همین دلیل در یک روز عید غدیر، بدون اطلاع و مقدمه، با عدهای از شاگردانش به منزلش رفتیم.
منزلش در طبقه بالا بود، متوجه شدیم که هیچ اثاث و وسایل پذیرایی در اختیار ندارد. وقتی که ما وارد شدیم، در محذور افتاد، ولی خوب شد که ما شیرینی و هندوانه و… همراه خودمان برده بودیم و به اصطلاح خودمان از خودمان پذیرایی کردیم و ایشان فقط یک پتو از داخل آوردند، پهن کردند، نشستیم و مختصر پذیرایی کردند؛ ولی سیمای خجلت زده استاد ما را وادار کرد که فقط حدود نیم ساعت بنشینیم … در همان سال من به ایران بازگشتم و در قم با آیت الله سید محمد حجت کوه کمرهای دیدار کردم و وضعیت مرحوم اهری را اطلاع دادم و از ایشان خواستم که مساعدتی و راه حلی پیدا کنند.
مرحوم حجت گفتند: اگر ایشان در ایران بود کار بیشتری میتوانست انجام بدهد. به همین دلیل تلاش زیادی کردم که استاد اهری به ایران سفر کنند، هر چند به عنوان زیارت یا دیدار ارحام … .»
آیت الله اهری در مدت اقامتش در حوزه علمیه نجف اشرف، به تألیف کتابهایی هم همت گمارد که به دلیل تنگدستی، موفق به انتشار آنها نشد.
سال ۱۳۷۰ هجری قمری که فرا رسید، وی برای زیارت مضجع نورانی حضرت ثامن الحجج (ع) و حضرت فاطمه معصومه (س) و همچنین دیدار با اقوام به ایران آمد و ابتدا به مشهد مقدس سفر کرد و در آنجا به دیدار زعیم بزرگ حوزه علمیه مشهد یعنی آیت الله میلانی هم مشرف شد. اکنون نوبت سفر آیت الله اهری به قم بود.
در آن زمان بزرگانی مانند آیت الله بروجردی، عهدهدار اداره حوزه علمیه قم بودند و اگرچه درخواستهای متعددی از علمای قم به وی شد تا در قم ساکن شود؛ ولی شیخ احمد بیشتر مایل بود تا در خدمت مردم زادگاه و منطقهاش باشد؛ بهویژه آنکه در آن منطقه، عالمان کمی سکونت داشتند؛ این بود که پس از مدتی قم را به مقصد تبریز ترک کرد.
موقعیت و مقام علمی و اجتماعی آیت الله اهری که سرپرستی حوزه علمیه تبریز را نیز عهدهدار بود، ارادت و عشق مردم به شخصیت والای ایشان و توجه علمای نجف اشرف و بزرگان حوزه علمیه قم، همه موجب شد که وی در بیشتر حوادث اجتماعی و سیاسی آن روزگار حضوری فعال داشته باشد و مردم را از راهنمایی و ارشاد خویش بهرهمند کند؛ به طور مثال آیت الله اهری به همراه دیگر علمای برجسته تبریز و در پی تصویب لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی، از پیشگامان در مخالفت با این قانون بود و به همین دلیل همراه با سایر علمای تبریز خواستار لغو لوایح سه گانه شد.
در بخشی از اعلامیه آنان به همین مناسبت آمده است:
«بدین وسیله جامعه روحانیت آذربایجان تا حصول نتیجه قطعی اعلام الغای مواد سه گانه، پشتیبانی کامل خود را از مراجع بزرگ و پیشوایان دینی اظهار کرده و در دفاع از حرم مقدس اسلامی و قرآن از انجام هیچگونه وظیفه دینی خودداری نخواهند کرد.»
آیت الله اهری در این مدت از تربیت طلاب و تدریس هم غافل نبود و به نوعی به عنوان مرجع تقلید منطقه آذربایجان شناخته میشد.
علامه شیخ محمدعلی اهری، از شاگردان وی در تبریز میگوید:
«هرکس میخواست مطالب رسائل و مکاسب و کفایه را درک کند، باید شاگردی آیت الله اهری را درک میکرد. ایشان به مسائل بسیار مسلط بود. در زهد و تقوا هم بی نظیر بود. حقوق و سهم امام (ع) هیچگاه در دستش نمی ماند و میفرمود:
اگر اجل مرا درک کند، در روز قیامت چه جواب خواهم داد؟
به اهل علم، اهمیت زیادی میداد و در تربیت و تهذیب طلاب میکوشید. در عین حال بسیار بردبار و واقعا بی ریا و بی هوا و هوس بود.»
باید گفت زندگی آیت الله اهری در منطقه آذربایجان، همراه با خیر و برکت دنبال شد. وی در بین تجار و بازاریها نفوذ فراوان داشت و از این موقعیت به نفع فقرا بهره میبرد. همچنین با تأسیس صندوق قرض الحسنه و تشکیل هیأت رسیدگی به وضع مستمندان، وسیله خیر و سعادت برای بسیاری از مردم شهرهای آذربایجان شد.
آیتالله اهری در زمستان یکی از همان سالها که مردم آذربایجان دچار مشکل کمبود سوخت شدند، با ارسال نامه، از حضرت امام خمینی (ره) درخواست کمک کرد و امام هم در پاسخ، امر به تأسیس هیأتی برای رسیدگی به وضع اهالی کردند و سهم امام این منطقه را برای خرید زغال بخشیدند.
آیتالله شیخ احمد اهری سرانجام در مانند چنین روزی یعنی در هجدهمین روز از ماه صفر المظفر سال ۱۳۸۸ هجری قمری در تبریز به رحمت حق پیوست. مراسم باشکوه تشییع وی در تبریز برگزار شد و پیکر مطهرش برای خاکسپاری به شهر مقدس قم انتقال یافت تا در جوار آستان قدس فاطمی و در مقبره العلمای قبرستان ابوحسین به خاک سپرده شود.
انتهای پیام/
یک نظر
نظرات بسته شده است.
سلام در خصوص علامه محمدحسین محقق اهری نیز مطلبی درج کنید استفاده کنیم !