امروز ندبه ها عطر و بوی دیگری داشت، به ذکر این الطالب بدم المقتول بکربلا…

می خواند لالائی و ناودان چشم مادرانه های در حسرت فرزند بارانی بارانی بود…

می خواند لالائی و تمامی احساس های تُرد شکسته می شد، می خواند لالائی و بیچارگی رباب دوباره تکرار می شد، وقتی کودکانه ها به گریه بی قراری می کردند و مادرانه ها بی قرارتر از کودکانشان دتبال چاره می گشتند…

به کدامین گناه کشته شد، نمی دانم؟! ولی خوب می دانم که با جان کوچکش امضای خونینی شد بر پای سند آزادگی حسین(ع).

بیش از هزار سال است که تشنگی اش بر سینه خشک تاریخ چنگ می زند و به گریه برای بیداری غفلت زدگان دنیا طلب تقلّا می کند…

و حال ضریح دست های کوچکش عالمی را شیدایش کرده تا به مدد نفس های تشنه اش دنیایی به خود آید و برای برپایی عدالت و آزادگی همیشه گی تلاش از سر بگیرد…
امروز ندبه ها عطر و بوی دیگری داشت، به ذکر این الطالب بدم المقتول بکربلا…

هم نوا با همه ی کوچک مردان رهرو علی اصغر صدایش کردیم و دوباره در انتظارش سوختیم و فقط ای کاش برای انتقام خون علی اصغر زودتر بیاید…
ای کاش…

امروز مصلای اعظم تبریز میزبان سربازان کوچک امام زمان و هم نوایان و هم ناله های پدر و مادرش بود…