چرا قوم گرایان سعی می کنند با طرح عناوین مجعول، نماد عزت خواهی آذری ها را از اذهان عمومی پاک کنند؟

به گزارش اهروصال به نقل از آناج، عهدنامه ای که بعدها در ایران بعنوان عهدنامه ننگین ترکمانچای شناخته شد،در ۱ اسفند ۱۲۰۶ (۲۱ فوریه ۱۸۲۸) پس از پایان جنگ ایران و روسیه در قفقاز جنوبی و آذربایجان، بین روسیه و ایران امضا شد.

طی این قرارداد قلمروهای باقی‌مانده ایران از معاهده گلستان در قفقاز شامل خانات ایروان و نخجوان به روسیه واگذار شد. ایران حق کشتی‌رانی در دریای خزر را از دست داد و ملزم به پرداخت ۱۰ کرور تومان به روسیه شد.

بسیاری از مردمی که آن زمان از ساکنین مناطق متصرفه ی روس بودند از این قرارداد غمگین شدند و در تاریخ نقل است که برخی از آنها به سخت ترین شرایط از مرزها عبور کرده و در قسمت های جنوبی رود ارس ساکن شدند تا به اصطلاح خودشان زیر بیرق کفار نروند.

شکل گیری اتحاد جماهیر شوروی باعث گردیده بود تا بسیاری از سیاست های مزوّرانه ی کمونیست ها روح خواست های دینی را در کشورهای مختلف و از آن جمله جمهوری آذربایجان تحت تاثیر قرار دهند.

هر چند نباید از تاثیر منفی حکومت ۷۰ ساله ی کمونیستی بر روی مسلمانان آذربایجان غافل شد اما باید این نکته را هم ذکر کرد که مردم این منطقه همیشه سعی کرده اند تا روح اسلام خواهی خود را حفظ نمایند.

بعنوان نمونه زمانی که روحانیون مختلف در مناطق آذربایجان به سیبری تبعید می شدند تا ازدواج شرعی در این مناطق صورت نگیرد،عده ای مخفیانه به سراغ روحانیون می رفتند تا ازدواج شرعی خود را ثبت نمایند و یا هنوز هم عده ای یاد دارند که در اوج خفقان کمونیست ها ،عده ای در روستاهای اطراف باکو،سخنرانی ها و خطبه های نمازهای شهرهای اردبیل و تبریز را به طرق مختلف ضبط می کردند تا بتوانند خط و مشی خود را از این سخنرانی ها پیدا نمایند.

مرزهای شوروی در آن زمان به مرزهای سدّ آهنی معروف بودند که احدی نمی توانست از آنها عبور نماید.

مردم جمهوری آذربایجان در ماه های انتهایی حکومت شوروی بارها به مرزهای ایران و شوروی هجوم می آوردند و با نگاه حسرت خودشان در آنسوی ارس،شعار الله اکبر و لا اله الا الله سر می دادند.

در اثر ضعف دولت شوروی مهار مرزها از دست رفته بود و هنگامی که مردم متدین آذربایجان این از هم گسیختگی را احساس کردند  به طرف مرزهای ایران هجوم آوردند. آنها هرروز در کنار  رود ارس می ایستادند و ندای الله اکبر و لا اله الا الله سر می دادند و در قالب  شعار نسبت به ایران  و ایرانی ابراز عشق و احساسات می کردند.

 ممنوعیت های ۷۰ ساله تحت سیطره نظام سوسیالیسیتی عطش آذری هارا به اسلام و ایران صد چندان کرده از این رو مردم ایران و نیروهای حکومتی کاملا در مرزها آماده بودند و دستور داده شده بود چنانچه  مردم آذربایجان به طرف مرزها آمدند یا حتی وارد خاک ایران شدند از آنها استقبال شود و از ورودشان ممانعتی بعمل نیاید.

مردم  مسلمان آذربایجان ۷۰ سال  منتظر چنین روزی بودند. آن سوی ارس از مرز بیله سوار تا نخجوان پر بود از آذری هایی که  هر روز جمع می شدند، شعار می دادند و به اسلام و ایران ابراز علاقه شدید می کردند تا اینکه روز ۱۹ ژانویه ساعت ۱۰ صبح نیروهای روس از شدت ازدحام کنار رفت و آنها یکباره سیم خاردارها را برداشته و خود را در زمستان سرد به آب ارس زده و داخل خاک  ایران شدند. گویی یک لشکر عظیم وارد ایران شده و دولت شوروی کاملا غافلگیر و ارتش سرخ بکلی تمرکز و تعادل خود را از دست داده بود، زیرا مطلقا انتظار ورود چنین جمعیتی را به ایران نداشتند.

مردم آذربایجان نیز به مجرد ورود به ایران، ناباورانه از اینکه در سرزمین ایران هستند ،خاک را می بوسیدند و تاکید داشتند که هفتاد سال با عشق به اسلام و ایران و امام رضا (علیه السلام) و در حسرت ایران و حسرت مسجد و دینداری زیسته اند.
روس ها سرمایه گذاری سنگین هفتاد ساله بر علیه اسلام و ایران کرده بودند تا هر دو فراموش شود، آنها برای آذری ها تاریخ تحریف شده نوشته بودند رئیس جمهور سابق آذربایجان می گفت تاریخ ملت ما را روسها نوشته اند اگر من هم خلاف آن را بگویم مردم نمی پذیرند. روسها در مسیر تشکیل هویت جدید، الفبای عربی را  هم عوض کردند تا همه چیز فراموش بشود، اما آذری ها در روز ۱۹ ژانویه همه این شیطنت ها را کنار زدند و عملا نشان دادند احدی نمی تواند آذری ها را از اسلام و وطن تاریخی شان جدا کند.

برخی قوم گرایان به طمع دوستی با دشمنان، روز ۳۱ دسامبر را بعنوان روز آذری ها جهان معرفی می کنند اما این در حقیقت خیانت به تاریخ آذربایجان می باشد چرا که آنها وقایع ۱۹ ژانویه را یا انکار می کنند و یا سعی دارند تا با انتشار گسترده ی حوادثی نظیر کشتار ۲۰ ژانویه ی باکو، اثرات قیام ۱۹ ژانویه را کاهش دهند.

ارتش سرخ دولت شوروی به دلیل خشم شان از حرکت مردم آذربایجان به طرف ایران و از شدت اجتماع هراسناک آنها و برای ارعاب مردم و جلوگیری از قیام سراسری به دستور دفتر سیاسی حزب کمونیست و شخص گورباچف، واحدهای نظامی وسیعی را از سایر مناطق شوروی به دروازه های باکو انتقال و ارتش سرخ شبانه وارد باکو شد و مردم را در ۲۰ ژانویه قتل عام کردند که در این جنایت  ۱۳۵ نفر کشته و بیش از ۷۰۰ نفر زخمی شدند.